انقلاب ۵۷

در ادبیات فارسی به نظرم حتی رکیک ترین فحش های جنسی هم به پای بار معنایی کلمه «وقاحت» نمی رسند. مثلا وقتی ما از وقاحت بی حد و مرز جمهوری اسلامی صحبت می کنیم، من فورا جانباختگانی را به یاد

بارها ما از زبان دایناسورهای رو به انقراض ۵۷ تی شنیده ایم که بله، ما نسلی بودیم که انقلاب شکوهمند کردیم و شما هم به جای «سرزنش» ما اگر راست میگویید بروید در خیابان ها همانند ما انقلاب کنید!

صادق زیبا کلام که در شعبده بازی  و بازی با کلمات ید طولایی دارد، با توجه به اقبال کنونی  مردمی به سوی محمدرضاشاه پهلوی  که در سال ۵۷ به کمک انقلابیون و هجمه و تخریب بی سابقه از سوی آنان

الگوی غلط انقلاب ۵۷؛ جمهوری اسلامی نظام شاه نیست! بزرگترین خطایی که در طول این ۴۳ سال سیاه مردم مرتکب شده اند این است که فکر میکنند فرمول هایی که نظام شاهنشاهی را _ فارغ از نتایج وحشتناکش_ سرنگون کرد

پیشاپیش از ملت «قهرمان» پرور ایران پوزش می طلبم که تیتر اینگونه غیر ادبی و لخت و تکان دهنده است. بالاخره باید یک روز این حرف را بر زبان می آوردم و از زیر سایه کتیبه ها و دیوان های

۴۳ سال قبل خمینی که نیات درونی خود را در گستردن حکومت ولایی خویش بر مردم و هم پیمانان نا آگاهش نظیر چپ، ملی و مجاهد و … پنهان کرده بود؛ با دادن یکسری وعده و شعار دروغین که با

وقتی روز جمعه ۲۸ خرداد فرا رسید و زدی از  خونه بیرون که باز دوباره بری تو صف رای، خوب چشمهاتو ببند. مهم نیست چندسالته و یادت میاد یا نه. چون به اندازه کافی فیلم و نوشته و سند از

ممکن است با خواندن این مطلب سیل فحش و ناسزا نثار من شود؛ اما هر قضاوتی در مورد من شود باکی نیست. درست چهل و سه سال قبل زنده یاد شاپور بختیار فریاد زد و هشدار که صدای استبداد نعلین

یکی از سوررئال ‌ترین تصاویری که از روزهای انقلاب دیدم. داخل کلیسای سنت مری پاریس، تعدادی آخوند و دانشجو با نقاب های سرخ روی از اون پتو نقش ببری های وطنی نماز میخونن و شعار میدن «درود بر خدمات انقلابی

اینرو فردی که خودش در مهر ماه ۳۲ دانش آموز دبیرستان بوده برایم گفت: طنز تلخ ماجرا اینجاست که بعد از ۵۷ سال هنوز هم وصف حال ملت ایران همین است!