مجتهدی که

دکتر میرلوحی متخصص قلب و عروق و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله نقل می کند:

اوایل اقامت مان در تهران بود که روزی از دانشگاه به خانه آمدم. از آنجایی که خسته بودم، مستقیما به اتاق خواب رفتم تا کمی استراحت کنم. وقتی وارد اتاق شدم دیدم یک نور سبزی در اتاقم ساطع شده! و این حالت نور بر روی تختخواب بیشتر بود!

خیلی برایم عجیب بود. از اتاق بیرون آمدم و از عیال پرسیدم: که آیا کسی اینجا بوده؟

یک روز با ماشین جیپ من در خدمت آیت الله ابطحی به روستایمان رفتیم تا نسبت به تاسیس امامزاده روستا اقدام کنیم.  به آنجا که رسیدیم رفتیم و جلو محل امامزاده نشستیم و منتظر کامیون مصالح و کارگز و بنا شدیم.

یک مرتبه یک سواری سر رسید و گفت: حاج آقای ابطحی! کامیون سیمان و آهن به همراه استاد رجبعلی بنا از اصفهان حرکت کرده اند و در بین راه در یک باتلاق و آب و گل فرو رفته اند.

آیت الله ابطحی فرمودند: عزیز آقا! بلند شو ماشین را روشن کن تا برویم.

مرحوم آیت الله موحد ابطحی می فرمودند: زمانی سخت به منزل نیاز داشتم. برای تهیه پول خرید منزل در دل به علامه مجلسی متوسل شدم و هر روز یک سوره قران برای روح مرحوم علامه مجلسی میخواندم!

روز سی و هفتم بود که یکنفر از اصفهان پیغام داد که من حاضرم به فلانی پول بدهم تا خانه ای برای خودش بخرد. بسرعت پول را گرفتم و خانه ای خریدم و قرار شد فروشنده بعد از 10 روز خانه را تخلیه کند اما روز دهم منزل را تخلیه نکرد و ما گرفتار شدیم. هرچه اصرار و التماس کردیم نتیجه نداد.

خیلی ناراحت شدم و رفتم حرم حضرت معصومه و عرض کردم:

باز هم داستان در مورد کرامات آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی است. همان مجتهدی که امام زمان به او کمک کرد تا کامپیوترش را روشن کند (لینک)

دوستان گرامی! فکر نکنید دارم برایتان طنز می نویسم. این داستان را در کتاب ” در شعاع جانان” که پیرامون شرح کرامات و فضائل مرحوم آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی نوشته شده پیدا کردم و باور بفرمایید چیزی

وقتی ایت الله العظمی گلپایگانی کسالت داشتند و برای درمان به لندن تشریف برده بودند، یکی از افرادی که ایشان را همراهی میکرد، مرحوم آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی بود. ایشان در لندن طبق معمول جمعه ها، عریضه

مرحوم آیه الله اراکی درباره کرامات خودش چنین فرمودند: مدتی بود دستهایم ورم کرده، پوست آن ترک برداشته بود به طوری که نمی توانستم وضو بگیرم و ناچار باید تیمم می کردم. معالجات بی اثر شده بود، تا اینکه به

ایت الله اراکی در مورد استادش چنین میفرمودند: زمانی که آیت الله حائری یزدی رحمه الله علیه در کربلا ساکن بودند، شبی در خواب می بیند که به او می گویند: «از عمر شما فقط ده روز باقی مانده». اما

ﺭﻭﺯﯼ ﺩﻭ ﺗﻦ از اﺳﺎ ﺗﯿﺪ ﻓﯿﺰﯾﮏ دانشگاه تهران ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﯿﺦ شرفیاب ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺷﯿﺦ ﺑرایشان از ﻣﻌﺮﻓﺖ خداوند ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻭ آنها ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﻼ ﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ . ﯾﮑﯽ از آنها برای اطمینان، از جناب شیخ