مجتهدی که

مرحوم حاج میرزا عبدالحسین سیّدالعراقین از علما معروف اصفهان در خواب دید که حمام مخروبه ای،  آباد و دایر شده و او در این حمام شست و شو کرده و بیرون آمده و مشغول پوست کندن سیب است و زیر دامنش دو دانه انار پنهان می کند.

کسی را فرستاد تا میرزا محمدتقی نوری که تعبیر خواب می دانست را به منزل او آوردند و تعبیر خواب از وی پرسید. میرزا جواب داد که این خواب را چند تعبیر است:

این آخوندهای کره خر در مزخرف گویی و یاوه بافی و حرف مفت زدن بی نظیرند.

مثلا وقتی میخواهند برای خودشان یا یکی از همپالی کهایشان تقدس آفرینی کنند آنچنان یک مسئله ساده و پیش پا افتاده را رنگ و لعاب تقدس می دهند که انگار این اتفاقات فقط برای روحانیون معظم رخ میدهد و بقیه مردم هویج تشریف دارند.

مثلا طرف انگشترش را گم کرده یا الاغش را دزد برده انچنان از این قضیه معجزه خلق می کنند و آنچنان زمین و آسمان را بهم می بافند که گویی اینها تافته جدا بافته هستند. برویم سراغ داستان یکی از همین پدرسوخته های حقه باز:

میرزا محمد تقی بن علی محمد نوری مازندرانی از مجتهدین دوره ناصرالدین شاه بود که به اصفهان امده بود و موی دماغ اخوند جنایتکار معروف یعنی سید باقر شفتی شده بود. چیزی نگذشت که میرزا محمد تقی قلیان کشیدن را در ماه رمضان مجاز دانست (ظاهرا چون خودش دودی بود و نمی توانست قلیان نکشد). همین سبب شد تا  سید محمد باقر شفتی در اصفهان او را تفسیق نماید و حکم به ارتداد او را صادر نماید.

واقعا تاریخ ایران پر است از حکایات تکان دهنده که متاسفانه نه در مدارس و نه در دانشگاهها فرصتی برای شناسایی اینگونه وقایع نبوده و نیست.

بطور خلاصه آنکه در اصفهان، یک طلبه حقه باز پدر سوخته به نام سید محمد باقر شفتی ملقب به حجت الاسلام با پشتیبانی علمای اصفهان به شهرت رسید و کم کم آنقدر مال و اموال به چنگ آورد که در تاریخ ایران تبدیل به یکی از ثروتمندترین آخوندهای تاریخ ایران گردید.

معروف آنست که در اوایل ورود مرحوم سید محمد باقر شفتی که بسیاری از مردم این شهر حتی خواص و اهل علم ایشان را نمی شناختند و ایشان هنوز مشهور نشده بود، روزی جهت خریدن نان به دکان خبازی میروند ، یکی از کارگران دکان مزبور با رفیق خود صحبت میداشته و در ضمن گفتگو اقرار به انجام معصیتی می کنند که طبق موازین شرعی حکم آن قتل بوده است .

علامه سید عبدالکریم لاهیجی از علماء جلیل القدر و عظیم المنزله و فقهاء عظیم الشان و مدرسین بزرگوار و محققین عالیمقدار صاحب نفس قدسیه و روح ملکوتی و قلب تابناک ومجسمه قدس و تقوا و پیکره زهد و ورع و جرثومه علم و عمل بوده است. داستانی از عظمت و بزرگی روح و معنویت او را از بعضی ثقات معاصر شنیدم که در جلد ششم گنجینه دانشمندان یاد کرده اینجا هم مناسب است می نگارم:

در تهران یک خانواده بزرگ و ثروتمند از سادات وجود دارند که اکثرا لباس آخوندی هم بر تن دارند و فامیلی آنها ” سید اخوی” است. اینها از نوادگان آخوندی هستند به نام حاج سید حسن اخوی. در کتاب اختران

مرحوم حاج شیخ حسین ملقب به نظام، یکی از وعاظ مشهور بود و مورد توجه اهل بیت رسالت بخصوص سالار شهیدان علیهم الصلوه و السلام بود و عنایت مخصوص و کرامتی درباره آن مرحوم فرمودند که بسیاری از مردم از خود او شنیده اند و در اینجا مناسب است برای حاضرین و اینده گان داستان آنرا بنگارم که بدانند امامان ما یعنی خانواده نبوت و رسالت دوستانشان را فراموش نمی کنند و وانمیگذارند.

از جناب شیخ محمدحسین، آقازاده آیت الله اشعری نقل شده که می‌گوید: شبی آقا در حیاط منزل کنار نوه کوچکش خوابیده بود، نیمه‌شب کودک با صدای بلند،‌ شروع به گریه کرد. ما تعجب کردیم چراکه آقا به قول خودش از

آیت الله العظمی اراکی میفرمودند: من هرگاه مشکلی پیدا میکنم یک دور تسبیح صلوات می فرستم و ثواب آن را نثار ائمه اطهار و چهارده معصوم علیهم السلام میکنم آنگاه مشکل من به آسانی حل می شود!