اقتصاد

فاجعه ۵۷ حتی از زلزله ۸ ریشتری هم مخرب تر و ویرانگرتر بود. بنظرم هنوز داغ هستیم و عمق خرابی های این شورش خانمان سوز را درک نکرده ایم. مثلا شما فکرش را بکنید در دوره پهلوی آخوندها عموما آدمهای

محمد خالد پاینده، آخرین وزیر اقتصاد افغانستان قبل از به قدرت رسیدن طالبان، اخیرا در یک مصاحبه مفصل وضعیت حکومت افغانستان در آن دوران بویژه از دید اقتصادی را تشریح کرده است. تصویری که او ارائه میدهد موید بدترین سوء

محموله آمونیوم نیترات که باعث انفجار عظیم بیروت شد از این جهت حائز اهمیت است که احتمالا با دنبال کردن آن میتوان به سر نخها رسید. ما در نخستین روزهای پس از انفجار در یک مقاله مفصل به ردیابی این

اگر روزی نفت آنقدر اهمیت داشت که بخاطرش جنگ های خونین صورت می گرفت اما امروزه دو کالای استراتژیک دیگری در جهان هست که ممکن است بخاطرش جنگ و کششمکش جدی صورت بگیرد: یکی آب و دیگری قطعات پیشرفته الکترونیکی.

این الاغ آخری و تدارکاتچی قاتل رهبری فکر میکند ساختن خانه هم مثل کشتن آدم کاری ندارد و میشود مثلا ۳۰۰۰ هزار خانه را در یک شب در خاوران ساخت! ابرام قاتل و کونوکلک هایش نه عدد می دانند و

تاکید بر واژه «حسابی» اینجا عمدی است، این کاملا استثنایی است که شما جایی تحلیلی پیدا کنید که (فارغ از مبانی و نتایجش) حداقل درون خودش انسجام داشته باشد. در این وبینار مهرداد وهابی (اقتصاد دان به معنای علمی اش)

با افزایش خبرهای مربوط به مشکلات آب وبرق در ایران و توجه به دلایل زیرساختی این دو مشکل، یک گام دیگر به سوی موقعیتی که از آن به عنوان «فروپاشی» (collapse) و «از هم پاشی» (disintegration) نام بردیم نزدیک می‌شویم.

شرایط بد کاری برای کارگران پیمانکاری صنعت نفت در حداقل ها هم رعایت نمی‌شود.

امروز حسن روحانی، در جلسه هیات دولت با وعده سر خرمن به کارکنان شرکت نفت و صنایع وابسته گفت: امروز در گوشه و کنار کشور بحثی راجع به عده ای از کارکنان صنعت نفت مخصوصا آن ها که در مناطق