مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
تیتر بالا قسمت اولش پس از مستقر شدن جمهوری اسلامی در ذهن مخالفان «جمهوری جنایت» سوالی بی پاسخ شد و قسمت دومش هم اکنون ۱۴۰۰ سال است که ذهن اقلیت کوچک و نامسلمان را اشغال کرده است؛ اما براستی پاسخ
روزی نیست که در ایران اسلامی خبر خودکشی کودک و یا نوجوانی نا امید از فردا به گوشمان نرسد و چو تیری بر قلبمان فرود نیاید؛ اما اینبار خبر خودکشی یک جوان ۱۸ ساله بیش از دیگرانی که هر روز
با نزدیک شدن به سالگرد فاجعه هواپیمای اوکراینی تصمیم ما این بود که ـ متفاوت از تکرار مکررات ـ یک کار مفید عرضه کنیم. ما در همان روزهای ابتدایی پس از سانحه (زمانی که مناقشه در فضای عمومی هنوز بر
جمهوری اسلامی در زمینه تولید جنایتکار و قاتل بیشترین دستاورد را داشته است. شما بگردید در دوران صد ساله قاجار و یا پنجاه ساله پهلوی چند نفر را پیدا می کنید که جنایتکار حرفه ای بوده باشد که از روی اجساد هزاران نفر به شهرت رسیده باشد؟
بارها در مورد ایجاد یک صندوق ملی برای تامین هزینه های براندازی صحبت شده. این هم طرحی است به نام “ده هزار ایرانی میهن پرست” برای همین منظور که یکی از ایرانیان مخالف رژیم در تویتر به اشتراک گذاشته است.
مهناز شیرالی در مصاحبه خوبی که با جمشید چالنگی در برنامه تفسیر خبر داشت عنوان نمود که جمهوری اسلامی در امر تخریب بسیار موثر عمل نموده و توانسته است با ایجاد تفرقه، و تخریب چهره های مردمی اعتماد و امید
این روزها مشغول خواندن کتاب رگ تاک از فاضل غیبی هستم. او سخنی را از آنتونیو گرامشی نقل میکند که قابل تامل است. گرامشی مینویسد. ” سرنيزه داران سپاهيان ناپلئون همان راهى را پيمودند که قبلاً توسط سپاه نامرعى کتابها
رادیو فردا- محموله مواد مخدر به ارزش ۱ میلیارد یورو متعلق به حزب الله لبنان در ایتالیا کشف شد. تصورش را بکنید که سالها چنین حجم از فعالیت قاچاق مواد مخدر توسط این گروه تروریستی انجام میداد اما باراک حسین اوباما
نه جرج بوش و نه اوباما دستور کشتن قاسم سلیمانی را امضا نکردند اما ترامپ به انجام کار تمایل داشت و ظاهرا تحت تاثیر تحلیل مدیر سی آی ای جینا هسپل قرار گرفته بود که تجربه و سابقه ای حرفه ای در حذف تروریست ها دارد.
نهاد روحانیت ایران در عمر چند هزارساله خود بارها با خطر اضمحلال روبرو شده و هر بار این خطر را از سر گذرانده است. آیا این نهاد میتواند یک بار دیگر دوام خویش را در دنیای پسا رژیم اسلامی تضمین