مشروطه یک حزب نیست بلکه راه و شیوه ایرانیانی است که هم به استبداد نه گفتند و هم به حکومت مشروعه
فیلمهای منتشر شده از برخورد غیر انسانی و تحقیرآمیز با زندانیان زندان اوین از چنان صراحتی برخوردار است که حتی سازمان زندانها نیز با تمام قدرت رسانهای و تبلیغاتی خود، نتوانسته واقعی بودن آنها را کتمان کند و تنها به
آنچه که در جنگل جمهوری اسلامی جریان دارد، نامش زندگی نیست بلکه تلاش برای «بقا» در شرایط مرگ و زندگی است. در این شرایط هرکس به فکر خودش است و فقط عده محدودی که ما از آنها به عنوان «قهرمان» یاد میکنیم به دنبال بقا دیگری هم هستند.
در حینی که در آمریکا تیم بایدن به تلاش مضحک برای دفاع از سیاستش ادامه میدهد در اروپا از همه کشورها (و از همه جناحها!) صداهایی بلند شده که بی پرده میگویند رویدادهای افغانستان یک فاجعه هستند، نه فقط به خاطر سرنوشت خود افغانها، بلکه به علت تبعاتش در معادلات قدرت در سراسر جهان.
واقعا اتفاقات عجیب و غریبی توی دنیا می افتد که اگر خودمان شاهدش نبودیم و یا در گذشته اتفاق افتاده بود و برایمان نقل میکردند هرگز باورمان نمیشد. یک نگاهی به هیکل نر خر وزیر دفاع ایالات متحده امریکا بیاندازید،
امروز ویدئویی منتشر شد که حشمت غنی ـ برادر رئیس جمهور فراری افغانستان ـ را در حال خوش و بش و روبوسی با طالبان نشان میدهد، آن هم نه «هر طالبانی»، بلکه اعضای شبکه حقانی، که به سازماندهی تروریسم شهره هستند و آمریکا برای دستگیری آنها جایزه میلیونی تعیین کرده است!
بسیاری در عجبند که چگونه افغانستان پس از یک تجربه «دولت مدرن» دوباره به دامان طالبان افتاد. مسلما عوامل زیادی دخیل بودند (مانند مداخله دول خارجی، بویژه پاکستان)؛ ولی یک عامل اصلی هم این بود که دولت افغانستان (از صدر تا ذیلش) پوشالی بود.
گراهام پلاتنر که چندین سال در افغانستان خدمت کرده در یک مصاحبه با Jerusalem Post تجربیات خودش و کاستی های رویکرد آمریکا را شرح میدهد.
مقامات دولت افغانستان تایید کردند که از هم اکنون کنترل کابل را به طالبان واگذار میکنند.
رئیس جمهور اشرف غنی و برخی دیگر از مقامات دولتی افغانستان را ترک و (ابتدا) به تاجیکستان رفته اند.
نظامیان آمریکایی با شتاب هر چه بیشتر در حال انتقال کارکنان سفارت با بالگرد به فرودگاه و از آنجا به خارج از کشور هستند.
شما ببینید الان هرکس و هر گروه روحیه جنگجویی دارد، در حال گرفتن قدرت و قدرتمند شدن است. طالبان اگر میخواست راهکار مبارزه بدون خشونت را دنبال کند اکنون می بایست در همان کوههای شرق افغانستان از این روستا به آن روستا فرار میکرد. اولین قدم برای رسیدن به هدف این است که مثل طالبان حاضر باشید برای هدف تان بجنگید.
نه تنها ایرانیان داخل کشور، بلکه حتی خارج نشینانی که با محافل تخصصی غرب تماس زیادی نداشته اند مکرر از خود و دیگران میپرسند که چرا غرب چنین سیاستهای غیر قابل درکی (نمونه: افغانستان) را پیش میگیرد؟ از طرف دیگر