نویسنده: csomeb

مائده آسمانی قتل بابک خرم دین دوم برای جمهوری اسلامی لحظات خوشی را رقم زده است. درست در لحظاتی که شورای نگهبان و سپاه و خامنه ای دارند _مسیر دوران پساخامنه ای را که از سال ۸۸ کلنگش را زدند،

اسلام واقعی همین است. فقط یک مسلمان متعصب میتواند فرزند خود را اینچنین وحشیانه قربانی کند. پدر بابک خرم دین نمونه کامل «زیاد کردن معنویات» است. این مسلمان متعصب که نماز شبش هم ترک نمیشده چنان اعتقاداتش برای نظام جمهوری

عرفان قانعی‌فرد: رابرت آرمائو که امروزه در آمریکا به همراه جیمز بیکر یک شرکت بازرگانی را می‌گرداند و ظاهرا از عالم سیاست به دور است، هرچند هنوز هم میان مقامات عالی رتبه آمریکا و حزب جمهوری‌خواه، برو بیا دارد! در

دعوای دو‌ گروه را در نظر بگیرید که یک گروه جلوی زن و بچه خویش ایستاده اند و مبارزه میکنند، گروه دیگر پشت زن و بچه خویش پنهان شده اند و آنها را «سپر انسانی» خود کرده اند، حالا به

اسراییل در دوران حکومت پهلوی به شاه ایران به چشم یک رقیب قوی _ هم دوست و هم شاید دشمن _ نگاه میکرد و در ظاهر با شاه و ایران دوست بودند اما در دوره جمهوری اسلامی اسراییل به جمهوری

من ۳سال و چند ماه پیش که از ایران خارج شدم بنا بر مصلحت مجبور شدم بنشینم و کتابهای عهد عتیق ( کتاب یهودیان) و عهد جدید ( انجیل مسیحیان) را بخوانم. فارغ از تهوعی که از خواندن آن حجم

عصر آقاى فلاحیان وزیر سابق اطلاعات آمد. تحلیلى از محور فعالیت جریان‌هاى ضدولایت‌فقیه و منجمله روزنامه جامعه، ارایه داد. معتقد است که مخاطب رهبرى در مشهد این روزنامه بوده و از مواضع تبلیغى دولت براى پوشش ضعف و اداره کشور

جنایتکاران حماس و فلسطینی های تروریست میروند از داخل و نزدیک مدارس و بیمارستان ها و محله های مسکونی موشک و راکت به سمت اسراییل پرتاب میکنند و پس از شناسایی و‌پاسخ اسراییل فورا بنا بر عادت دیرینه مسلمانان جنازه

میرزارضا کرمانی برای شکایت از حاکم کرمان به تهران آمد، اما مورد آزار نایب‌السلطنه کامران میرزا قرار گرفت و مدت‌ها همراه حاج سیاح محلاتی و چند تن دیگر در زندان محبوس بود. وی پس از آزادی جزو مریدان سید جمال‌الدین اسدآبادی شد. میرزارضا کرمانی به‌شدت تحت

۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۰ – سایت اطلس زندان‌های ایران prisonatlas وضعیت آشپزخانه مرکزی زندان تهران بزرگ (فشافویه) را در فاصله مهر ۱۳۹۹ تا اردیبهشت ۱۴۰۰ بررسی کرده است. روایات شاهدین متعدد وضعیت نگران‌کننده‌ای را ترسیم می‌کند که می‌تواند به عنوان سهل‌انگاری