نویسنده: csomeb

وقتی دوربین زوم اوت میشود، دقت کنید.

در تمام انقلاب های کلاسیک و مخملی در قرن معاصر، مبارزات مردم به نقطه ای می رسد که نیروهای نظامی و سرکوبگر تصمیم میگیرند اسلحه بر زمین بگذارند و سمت مردم ( شما بخوانید طرف برنده) بایستند. نمونه وطنی چنین

در سال ۷۸ که دانشجویان در کوی دانشگاه به خاک و خون کشیده شدند، نام آن حرکت عظیم را که ترک بر سد جمهوری اسلامی انداخت، جنبش دانشجویی گذاشتیم و در سال ۸۸ وقتی برای رهایی از هیولای احمدی نژاد

پس از کشتار سال ۸۸ و به خاک و خون کشیده شدن مردم خبر آمد: اراذل و اوباشی که مدتی قبل تر توسط رژیم شناسایی شده بودند و به عنوان گنده لات آفتابه بر گردنشان می انداختند و در شهر

چنان در برابر شهامت مردم خم شده اند که چاره ای جز شلیک مستقیم ندارند!

جوانان غیور ایران که در هر کجای این جغرافیای مصیبت زده هستند، باید بدانند نباید در خانه ها بنشینند و به هشتگ زدن اکتفا کنند. خبر رسانی و هشتگ زدن بماند برای خارج نشین ها! امروز سکوت هر شهر و

تا همین هفته پیش جنایتکاران و بی شرمان جمهوری اسلامی خوشحال بودند که پروژه جانشینی مجتبی به خوبی پیش میرود اما از دیشب بیت رهبری به عزای آرزوهای بربادرفته پدر و پسری نشسته است که خوابهای طلایی می دیدند و

تمام بدنم گلوله آتش است. از صبح تا شب گریه میکنم و زمان و زمان و خدا و پیغمبر و این دین کثیف و این انقلاب تباه و در آخر پدران و مادران گوساله خویش را سزا می گویم اما

ملت ایران از قومیت های مختلف و افرادی با مذاهب و عقاید گوناگون تشکیل شده است و همین رنگین کمان زیبا ایران ما را تا کنون زنده نگاه داشته است. اینکه در تظاهراتها مردم شعارهای مختلفی بدهند و خواسته های

گزیده های خاطرات یکی از اوباش ۵۷ T به نام حسن ماسالی را اخیرا وبلاگ نویس قدیمی و معروف ، ملا حسنی نازنین، در سایت مشروطه به اشتراک گذاشته است و با خواندن این خاطرات آدمی حیران میشود که چه